àvélo

Terug

Column Flavio Pasquino | “De koers wacht op (n)iemand!”

10/07/19

Dood of de gladiolen, chasse patate, de koers wacht op niemand. Zo maar drie wieleruitspraken uit de oude doos waarmee commentatoren de koers schaamteloos opleuken. Laatstgenoemde is een treffende metafoor voor de hardheid van de wielersport. Een voetballer schreeuwt om z’n moeder, een renner om z’n fiets. Want de karavaan raast meedogenloos voort…tot die ene zaterdag…op een verloren kasseistrook.

Het was een dag zoals ik velen had gekend. De Nederlandse Loterij Topcompetitie, een reeks die ik organiseer en waarvoor ik de tv uitzendingen verzorg voor Eurosport, kent zijn 5de jaar. Een herhaling van zetten zou je zeggen, maar tv maken in de wielersport is altijd spannend. We proberen zoveel mogelijk voor te produceren, maar wielrenners hebben de eigenschap pas op het laatst uit hun hok te komen. Daardoor zijn interviews altijd een race tegen de klok. Letterlijk 30 seconden voordat de burgemeester het startshot lost, rond ik mijn laatste quote af. Ik ren naar de wagen van Lotto Soudal U23, want ik mag meerijden met deze Belgische opleidingsploeg en maak een verslag vanuit hun wagen.

De 50ste Omloop van de Braakman begint geneutraliseerd. 185 renners beseffen dat de eerste kasseistrook nadert en het gedrang is begonnen. Na wat schermutselingen is het peloton weer compleet en geeft de jury de koers vrij. Ik klik een GoPro onder de spiegel van het voorraam en prepareer mijn microfoon op de kleine camera. Een speciale videocamera die ik gebruik voor de interviews in de ploegwagen, want daar is ruimte onze vijand. Het regent lekke banden en overal suizen de renners om ons heen.

Dan is er een probleem met een renner van Lotto Soudal. Zijn schoenplaatje is stuk en de Belg roept om een reserveschoen. Ik kan mij herinneren uit de tijd dat ik zelf nog renner was, dat ik het onzin vond om een set reserveschoenen mee te nemen. “Wie krijgt er nou een probleem met zijn schoen?” dacht ik altijd eigenwijs, maar nu werd ik het gewaar op de eerste rij.

En daar was ex-prof Robbert de Greef ineens. De winnaar van de Nederlandse Loterij Topcompetitie 2017 had lek en stayert kort achter onze wagen. Niet veel later rijden we de eerste kasseistrook op. Wagens staan stil en omstanders manen ons voorzichtig langs de gevallen renners te rijden. Ik zie Robbert de Greef liggen en grijp mijn camera. Als ik op de REC-knop wil drukken bedenk ik me. Ik zie dat het niet goed is en kijk een bijna levenloos lichaam in het gelaat. Nooit eerder oogde een gevallen renner zo vredig, maar tegelijkertijd bekruipt me een ongemakkelijk gevoel. Vijf minuten later gonst het over Radio Tour; “de wedstrijd wordt geneutraliseerd en wij rijden rustig naar de finish voor overleg”.

Robbert de Greef wordt gereanimeerd. Zonder succes. Gedesoriënteerd stopt de karavaan op een kruispunt waar diverse renners aangeven de strijd te staken. Er volgt een centraal overleg in de jury-bus en daar wordt gezamenlijk besloten de koers af te lassen. De speaker meldt het besluit en ijzig druipen alle renners af. De sfeer is magisch.

De totale eensgezindheid ontroert me. Een loeiende ambulance raast voorbij en snijdt door mijn ziel. Lag hij daarin? Tragiek en schoonheid gaan hand in hand. Vandaag is wielerhistorie geschreven. Geen koers, geen tv uitzending, geen protest, maar plek voor menselijke maat. De koers wacht op niemand. Behalve op Robbert de Greef.

Flavio Pasquino, oprichter Avelo Media

(Foto’s: Leon van Bon/Nederlandse Loterij Topcompetitie)

Blijf op de hoogte, ontvang de nieuwsbrief!